از RE/MAX شروع کنیم. همهمان آن بادکنک را میشناسیم. نمادین است. نیمقرن است که هست. اگر کسی هستید که برای سنت ریشهدار و فضای فیزیکی دفتر ارزش قائل است، RE/MAX انتخابی «امن» به نظر میرسد. این یک مدل فرانچایزی است؛ یعنی کارگزاران محلی، دفترهای محلی و یک میز فیزیکی دارید که هر صبح پشت آن بنشینید.
در این صنعت بهعنوان خانهٔ بستنکارهای باتجربه شناخته میشوند و اغلب از «تقسیم 95/5» برای بازیگران بزرگ حرف میزنند.
اما، و همیشه یک «اما» هست، بیایید دربارهٔ هزینهٔ آن بادکنک حرف بزنیم. بعضی مشاوران به شوخی آن را «Fee-MAX» صدا میزنند و دلیلی هم دارند.
در اقتصاد، ما به هزینهٔ کل مالکیت نگاه میکنیم. چون RE/MAX فرانچایز است، هر دفتر متفاوت عمل میکند. آن تقسیم «95/5» اغلب برچسب قیمت سنگینی به پشتش چسبیده است. شما دارید پول برند، چراغها، سربار کارگزار، هزینههای میز و حق امتیاز فرانچایز را میدهید.
وقتی ماه آرامی دارید (و راستش را بخواهید، همهمان در این بازار مسکن ماههای آرام داریم)، آن قبضها باز هم به کارت اعتباریتان میخورند. آن سربار برایش مهم نیست خانهای فروختهاید یا نه.
و این هم نکتهای که بیشتر مشاوران از دستش میدهند: آن هزینه هرگز از بین نمیرود.
حتی با تقسیم 95/5، اگر تولیدکنندهٔ برتری هستید که 10,000 دلار درآمد ناخالص کمیسیون (GCI) میبندد، آنها 500 دلار برمیدارند. هر بار. بدون استثنا. هرگز واقعاً به «سقف» نمیرسید، به آن معنا که دیگر هیچ پولی به کارگزاری ندهید. در واقع دارید برندشان را برای همیشه اجاره میکنید.