چرا وقتی یک مدل همه کارها را انجام میدهد، نتیجه متوسط میشود
از یک مدل تنها بخواهید چیزی بنویسد، آن را بررسی کند و بهترش کند، و هر بار نسخهای مؤدبانه از همان خروجی قبلی تحویل میگیرید. مدل با خودش موافق است. دلیلی هم ندارد که موافق نباشد.
این نقصی نیست که با پرامپت بهتر بتوانید از آن عبور کنید. مدلی که پیشنویس را نوشته، نامناسبترین چیز در دنیا برای قضاوت درباره همان پیشنویس است؛ دقیقاً به همان دلیلی که یک نویسنده، غلطیاب خوبی برای کار خودش نیست: اشتباهها از درون تصمیمهایی که آنها را ساختهاند، دیده نمیشوند.
راه حل، ساختاری است نه زیرکانه. از بیش از یک مدل استفاده کنید، به آنها کارهای متفاوت بدهید، و جایی که اهمیت دارد آنها را در برابر هم قرار دهید.
یک دپارتمان در عمل چه شکلی است
نقشها همان نقشهایی هستند که یک تیم واقعی دارد، و این تصادفی نیست. تقسیم کار وجود دارد چون جواب میدهد.
کسی که برنامهریزی میکند
درخواست را میگیرد و تصمیم میگیرد در عمل چه کاری باید انجام شود و به چه ترتیبی. این همان نقشی است که بیشتر مردم از آن رد میشوند، و رد شدن از آن دقیقاً دلیل این است که بخش زیادی از خروجی هوش مصنوعی به پرسشی کمی متفاوت از پرسشی که پرسیده شده پاسخ میدهد.
کسی که کار را انجام میدهد
متن را مینویسد، سندها را پردازش میکند و خروجی را تولید میکند. در حال حاضر این تنها نقشی است که بیشتر مشاوران دارند، و به همین دلیل است که سقف کار پایین به نظر میرسد.
کسی که کار را با یک منبع بررسی میکند
خروجی را میگیرد و هر ادعایی را با خودِ ماده اصلی میسنجد، نه با حافظه خودش. باید منبع را به این نقش بدهید و به او بگویید شکاک باشد، و نباید همان مدلی باشد که کار را تولید کرده است.
کسی که استانداردها را نگه میدارد
کار نهایی را با قانونهای شما میخواند. نه درستی و دقت، که کار کس دیگری است، بلکه این که آیا لحن درست است، آیا چیزی را که گفتهاید هرگز انجام نمیدهید میشکند، و آیا واقعاً خوب است یا نه.
چرا جدا کردن این نقشها خروجی را تا این حد تغییر میدهد
چون هر کدام بدون زمینهای از راه میرسد که باعث شد اشتباه منطقی به نظر برسد.
بازبینی که پیشنویس را ننوشته، هیچ دلبستگیای به پیشنویس ندارد. ادعا را میخواند، به منبع نگاه میکند، و یا آن را پیدا میکند یا پیدا نمیکند. وقتی این نقش داخل همان درخواستی تا میشود که نوشتن را انجام داده، همه فرضهایی را که نوشتن ساخته به ارث میبرد، و به جای بررسی کردن، تأیید میکند.
اثر این کار بزرگ است و فوری. اولین باری که یک بررسی جدا و واقعی را روی چیزی اجرا میکنید که یک مدل با اطمینان تولید کرده، آن بررسی چیزهایی پیدا میکند، و همان تجربه برای همیشه میزان اعتماد شما به خروجی یک مدل تنها را تغییر میدهد.
چطور در عمل چنین چیزی را راه میاندازید
چیز عجیب و غریبی در کار نیست. سازوکار فقط چند درخواست پشت سر هم است، هر کدام با دستورهای خودش، که خروجی یکی ورودی بعدی میشود.
- 1
برای هر نقش یک شرح کوتاه و ثابت بنویسید. کارش چیست، مسئول چه چیزی نیست، و از تحویل دادن چه چیزی باید خودداری کند.
- 2
نقش بررسی را در دستورهایش خصمانه کنید. وقتی به او میگویید مشکل پیدا کند، مشکل پیدا میکند. وقتی میگویید بازبینی کند، میگوید به نظر خوب میرسد.
- 3
ماده منبع را به بازبین بدهید، نه فقط خروجی را. بازبینی که منبع ندارد، با صدای مطمئنتری حدس میزند.
- 4
نقشها را به ترتیب اجرا کنید و خروجی هر کدام را نگه دارید. وقتی چیزی اشتباه میشود، میخواهید ببینید در کدام مرحله اشتباه شده، و این فقط وقتی دیده میشود که کار میانی نگه داشته شده باشد.
اهرم واقعی کجاست
سرعت نیست. کاری است که وقتی شما آنجا نیستید انجام میشود.
یک پنجره گفتوگوی تنها برای هر قدم به حضور شما نیاز دارد، چون شما همان چیزی هستید که یک قدم را به قدم بعدی وصل میکند. این دقیقاً در همان نقطهای شما را به گلوگاه تبدیل میکند که قرار بود ابزار آن گلوگاه را بردارد.
گروهی با نقشهای مشخص و تحویلهای مشخص، بدون شما میان قدمها کار میکند. این نزدیکترین چیز به استخدام کردن است، بدون این که استخدامی در کار باشد، و تفاوت میان این دو تجربه افزایشی و کوچک نیست.
قانونی که آن را صادق نگه میدارد
به محض این که به یک نقش بررسی اجازه داده شود آنچه را پیدا کرده اصلاح کند، شروع میکند به قضاوت کردن درباره کار شما بدون این که شما آن قضاوتها را ببینید، و اصلاحهای بیصدا همان راهی هستند که یک سیستم از آنچه واقعاً میخواستید دور میشود، در حالی که همچنان گزارش میدهد همه چیز قبول شده است.
این دو را از هم جدا نگه دارید. پیدا کردن یک کار است و تصمیم گرفتن درباره این که با آن چه باید کرد کاری دیگر، و کار دوم متعلق به شماست یا متعلق به نقشی که صریحاً آن را به او دادهاید. بازبینی که یک فهرست به شما میدهد، بینهایت مفیدتر از بازبینی است که یک سند بیصدا تغییرکرده تحویل میدهد.
کجا اشتباه میشود
سه شکست وجود دارد، و دو تای اول با فاصله زیاد رایجترینها هستند.
نقشهای بیش از حد زیاد
4 نقش کافی است و 3 نقش معمولاً درست است. هر نقش اضافه یک تحویل اضافه میکند، و هر تحویل جایی است که چیزی گم یا تحریف میشود. یک دپارتمان 11 نفره خروجی بدتری از یک دپارتمان 3 نفره تولید میکند، و خیلی کندتر.
نقشهایی که در واقع یک نقش هستند
اگر دستورهای دو نقش با هم همپوشانی داشته باشد، کار همپوشان تولید میکنند و درباره همان همپوشانی با هم اختلاف پیدا میکنند، و شما وقتتان را صرف داوری در اختلافی میان دو چیزی میکنید که خودتان ساختهاید. هر نقش به مرزی نیاز دارد که از آن عبور نکند.
اجازه دادن به یکی از آنها که رئیس باشد
وسوسهانگیز است که نقشی داشته باشید که تصمیم بگیرد کدام خروجی برنده است. آن نقش شمایید. سپردن قضاوت نهایی به یک مدل یعنی چیزی که بیرون میرود هرگز توسط کسی خوانده نشده که پاسخگوی آن باشد.
چه چیزی را رشد میدهد
ظرفیت را، به معنای مشخص و مفیدِ کاری که وقتی شما جای دیگری هستید انجام میشود.
هر قابلیت دیگری باعث میشود یک ساعت از وقت شما بازده بیشتری داشته باشد. این تنها قابلیتی است که بدون حتی یک ساعت از وقت شما در آن، خروجی تولید میکند، و این نوع دیگری از سود است و به شکل دیگری انباشته میشود.
همچنین کف کیفیت را بالا میبرد، نه سقف آن را. یک مدل تنها، بسته به این که درخواست چطور بیان شده باشد، روزهای خوب و روزهای متوسط دارد. یک فرایند ساختیافته با یک مرحله بررسی واقعی، بازه باریکتری تولید میکند، و آن بازه باریک بالاتر از میانگین قبلی قرار میگیرد.
هزینهاش چقدر است
4 نقش تقریباً 4 برابر پردازش 1 نقش است؛ روی یک مدل محلی رایگان است و روی یک سرویس پولی همچنان در مقایسه با آنچه جایگزینش میشود کوچک است. هزینه واقعی، آن 1 ساعتی است که صرف نوشتن درست 4 شرح نقش میشود، و آن شرحها بعد از آن برای هر کاری که از مسیرشان عبور میدهید کار میکنند.
هزینه دومی هم هست که ارزش نام بردن دارد: یک فرایند ساختیافته از ابتدا تا انتها کندتر از یک درخواست تنها است. 4 مرحله بیشتر از 1 مرحله طول میکشد. این معامله تقریباً همیشه برای هر چیزی که با نام شما بیرون میرود ارزشش را دارد، و تقریباً هرگز برای چیزی که قرار است در یک دقیقه بخوانید و دور بیندازید ارزش ندارد. از دپارتمان برای کاری استفاده کنید که اهمیت دارد و از یک درخواست تنها برای هر چیز دیگر.
پرسشهایی که مشاوران واقعاً تایپ میکنند
بله، و نتیجهاش به شکل چشمگیری بهتر از یک مدلی است که همه کارها را انجام میدهد. هر کدام نقش خودش و دستورهای ثابت خودش را میگیرد، و خروجی یکی ورودی بعدی میشود. برنامهریزی، تولید، راستیآزمایی و بررسی استانداردها به شکل 4 نقش جدا، شکل رایج این کار است.
چون مدلی که پیشنویس را تولید کرده، همه فرضهایی را به ارث میبرد که باعث شد اشتباه منطقی به نظر برسد، و به همین دلیل به جای بررسی کردن، تأیید میکند. یک نقش جدا بدون هیچ دلبستگیای به پیشنویس از راه میرسد، ماده منبع را دریافت میکند، و به او گفته میشود که مشکل پیدا کند.
3 یا 4 نقش. هر نقش اضافه یک تحویل اضافه میکند که در آن اطلاعات گم میشود، و دپارتمانهای 8 نفره یا بیشتر، خروجی بدتری را کندتر از دپارتمانهای 3 نفره تولید میکنند. هر نقش همچنین به مرزی نیاز دارد که از آن عبور نکند، وگرنه دو نقش یک کار را انجام میدهند و با هم اختلاف پیدا میکنند.
نه. پیدا کردن مشکل و تصمیم گرفتن درباره این که با آن چه باید کرد دو کار متفاوت هستند، و کار دوم متعلق به شماست. بازبینی که بیصدا چیزها را اصلاح میکند همان راهی است که یک سیستم از آنچه میخواستید دور میشود، در حالی که همچنان گزارش میدهد همه چیز قبول شده است.
درباره ساختن دپارتمان خودتان صحبت کنیم
یک مشاوره رایگان 15 دقیقهای به زبان فارسی با ال و ویکتوریا پیندر؛ درباره مربیگری، آموزش و این که چطور یک تیم کوچک از مدلها میتواند در کسب و کار شما کار کند. ال مشاور ICON در eXp Realty است و این گفتوگو برای یادگیری است، نه یک ارائه فروش.
ال و ویکتوریا پیندر · eXp Realty · گرینویل، کارولینای شمالی